Όταν ζωγραφίζω, είμαι εγώ.

Η ζωγραφική είναι η γλώσσα μέσα από την οποία εκφράζω όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις.

Οι παλιοί τοίχοι με συναρπάζουν.
Οι αλλεπάλληλες στρώσεις χρώματος μιλούν για ανθρώπους που πέρασαν και έφυγαν.
Κουβαλούν μέσα τους χρόνο, αλλαγή και μνήμες.
Κάθε στρώση χρώματος, κάθε ρωγμή, κάθε σημάδι αφηγείται μια ιστορία.

Δεν βλέπω τους τοίχους ως αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Τους βλέπω ως φορείς μνήμης, ως σιωπηλούς μάρτυρες της ανθρώπινης παρουσίας.

Τα έργα μου δημιουργούνται σε στρώσεις – μέσα από χρώμα, σταξίματα, φθορά και χαρακιές.
Τίποτα δεν κρύβεται. Η διαδικασία παραμένει ορατή και γίνεται μέρος του ίδιου του έργου.

Δεν αναζητώ την τελειότητα. Αναζητώ το αληθινό.
Οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι, αλλά μοναδικοί.
Με τον ίδιο τρόπο, κάθε έργο μου είναι μοναδικό.
Κανένας πίνακας δεν επαναλαμβάνεται ποτέ.

Η υπογραφή μου δεν είναι το όνομά μου.
Είναι ένας κόκκινος κύκλος – μια σφραγίδα από χρώμα που δεν εμφανίζεται ποτέ ακριβώς ίδια δύο φορές.

Θέλω κάθε πίνακας να αιχμαλωτίζει αμέσως το βλέμμα, αφήνοντας ταυτόχρονα χώρο για μια βαθιά προσωπική σύνδεση.

Με τα ίδια μου τα χέρια, μετέτρεψα ένα εγκαταλελειμμένο σπιτάκι κήπου στο Studio μου.

Εδώ γεννήθηκε το The Black Labrador Project.
Ο προσωπικός μου κόσμος.
Ένας κόσμος που μεγαλώνει, ένα έργο τη φορά.

Ό,τι είμαι, το αφήνω πάνω στον καμβά.

Κάθε πίνακας που φεύγει από το Studio μου συνεχίζει τη δική του διαδρομή.
Βρίσκει τον άνθρωπό του και γίνεται μέρος της ζωής του.

The Black Labrador Project